شیخ محمد بن محمد بن احمد بن اسماعیل ملقب به شیخان نزدیک یک قرن پیش در حدود سالهای 1290- 1280 در جزیره قشم دیده به جهان گشود. خانواده ای که شیخان در آن متولد شده بود خانواده ای علمی مذهبی به شمار می آمد که نسل اندر نسل عالمانی بزرگ تربیت کرده بود واین مرهون زحمات و رحلات علمی اجدادشان بود.

حضرت امام خمینی رحمه الله در پیام خود در سال 1358، با نام گذاری آخرین جمعه ماه مبارک رمضان به «روز قدس» فرمود: «من در طی سالیان دراز، خطر اسرائیل غاصب را گوشزد مسلمین نمودم. ... من از عموم مسلمانان جهان و دولت های اسلامی می خواهم برای کوتاه کردن دست این غاصب و پشتیبانان آن، به هم بپیوندند و جمیع مسلمانان جهان را دعوت می کنم آخرین جمعه ماه مبارک رمضان را که از ایام قدر است و می تواند تعیین کننده سرنوشت مردم فلسطین نیز باشد، به عنوان روز قدس انتخاب و طی مراسمی، هم بستگی بین المللی مسلمانان را در حمایت از حقوق قانونی مردم مسلمان اعلام نمایند».

عن أبي هريرة رضي الله عنه عن النبي صلى الله عليه و سلم قال: ( من قام ليلة القدر إيمانا واحتسابا غفر له ما تقدم من ذنبه ومن صام رمضان إيمانا واحتسابا غفر له ما تقدم من ذنبه ) رواه البخاری
از ابی هریره رضی الله عنه روایت است که رسول خدا صلی الله علیه و سلم فرمود: کسی که شب قدر را از روی ایمان و خالصانه شب زنده داری کند و نماز بخواند و اجر و پاداش را از خدا بخواهد خداوند گناهان گذشته اش را می آمرزد و کسی که رمضان را از روی ایمان و خلوص روزه بگیرد و اجر خود را از خدا طلب کند گناهان گذشته اش آمرزیده می شود.

سخن در این سوره از آن شب موعود دید‌نی است‌، شبی ‌که سراسر جهان هستی آن را با شادمانی و غبطه و دعا و غوغا و هلهلۀ شادی ثبت و ضبط‌ کرده است‌. شب تماس مطلق زمین با عالم بالا و فرشتگان والا بوده است‌. شب نزول این قرآن بر دل محمّد صلّی الله علیه وآله وسلّم ‌فرستادۀ یزدان بوده است‌.

هر کس قرآن را با اندیشه و تدبر تلاوت کند، بدون شک در خواهد یافت تا چه حد خداوند سبحان درباره‌ی شب زنده‌داری تأکید و تشویق فراوان کرده است. خداوند چنان از شب‌زنده‌داران تعریف و تمجید بزرگوارانه می‌کند که هر انسان مسلمانی آرزو می‌کند که از آن گروه باشد.
به عنوان مثال از شب‌زنده‌داران به عنوان اهل تقوا و احسان یاد می‌کند و می‌فرماید: (إِنَّ الْمُتَّقِینَ فِی جَنَّاتٍ وَعُیونٍ ‏آخِذِینَ مَا آتَاهُمْ رَبُّهُمْ إِنَّهُمْ کَانُوا قَبْلَ ذَلِکَ مُحْسِنِینَ ‏کَانُوا قَلِیلاً مِّنَ اللَّیلِ مَا یهْجَعُونَ)[1]

از همان آغاز كه رودكى پدر شعر فارسى، بلند بناى كاخ ادب را برافراشت، مفردات روزه، رمضان، صوم و صيام در آيينه شعر فارسى انعكاس يافتند. اين انعكاس در تمامى انواع شعر مدحى، اخلاقى، تعليمى، غنايى و رثا ديده مى‏شود. در شعر شاعران دوره اول، كاربردها سطحى است و از اعلام ماه رمضان يا عيد رمضان و مبارك باد گفتن آن فراتر نمى‏رود
روزه به پايان رسيد و آمد نو عيد هر روز بر آسمانت‏باد امروزا (رودكى)
همان بر دل هر كسى بوده دوست نماز شب و روزه آيين اوست (فردوسى)